Uppåkra, 25 december 2008
Beste iedereen,
Zo is er al weer een jaar voorbij, met een nogal magere berichtgeving uit Zweden. Tijd dus omjullie naar Zweedse traditie een kerstbrief te sturen over wat er het afgelopen jaar zo al gebeurd is. (Al is kerst hier in Zweden al bijna afgelopen, na het kerstdiner op kerstavond.) Dan moet ik wel beginnen met Sara die in Januari haar universiteitstudie afronde en zich sindsdien Master of Theology mag noemen. Daarmee waren haar studiejaren echter nog niet voorbij, want bijna aansluitend begon zij op het Pastoraal Instituut in Uppsala, voor een jaar voorbereiding op het werken en leven als dominee. Vele poppen werden gedoopt, klasgenoten getrouwd, en de pasgedoopte poppen begraven. Daarnaast werd Sara gedrilt door zangleraren, logopedisten, topteologen en, misschien wel vooral, door haar studiegenoten. Het resultaat van dit jaar is een hele serie krantenartikelen en -foto’s van Sara tijdens het 50-jarige jubileum van vrouwelijke dominees in Zweden, maar ook een emotioneel afscheid van school en nieuwe vrienden. Nu wacht haar over een paar weken (11 jan) de bevestiging als dominee. Ik krijg bijna een beetje heimwee naar het leven als student, zoveel te leren in een jaar. Toch mag ik ook niet klagen wat dat betreft. Tijdens nog een jaar werkend bij Switchpower heb ik de leiding mogen nemen over een heel aantal zonnecel-installaties, waaronder de eerste (van enig formaat) in onze thuisplaats Uppsala. Een aantal raadsels in de bouwwereld zijn mij duidelijker geworden en ik heb het verschil geleerd tussen bijvoorbeeld säkringslastbrytare en effektbrytare. Een hoogtepunt in het afgelopen arbeidsjaar was het bezoek dat we met het hele bedrijf brachten aan de PVSEC beurs. Eén van de allergrootste konferenties/beurzen op het gebied van zonnecellen. In vier grote hallen onder de Spaanse zon werd goed duidelijk hoe groot de zonne-industrie is geworden, maar vooral hoeveel groter deze de komende decennia nog zal worden. Die reis naar Valencia was zeker niet de enige dit jaar. Onder werktijd reisde ik een aantal keer Zweden rond en bracht zelfs een bezoek aan de Zweedse ambassade in Caïro. Een geplande reis naar een VN-kamp in Zuid-Soedan werd uitgesteld naar komende lente. Privé was het dit jaar tijd voor mijn eerste langlaufreis. Tussen de uitgestrekte heuvels en dalen van het Zweedse Dalarna, zochtenSara en ik meest vergeefs naar sporen met voldoende sneeuw om voort te kunnen glijden. Ik beken het niet graag maar hadden we toen maar een auto gehad, dan was er genoeg te langlaufen geweest. Gelukkig werden andere buitensportuitjes een groter succes. Midzomer vierde ik met Rasmus, mijn Deense vriend in Uppsala, even buiten Uppsala.wandeling afsloten we geheel volgens traditie met haring en aquavit en een barbeque, waarna we ontdekten dat mijn rugzak zo licht was omdat de tentstokken nog thuis lagen. Zo kwam het dat we de halve nacht een lege tipi leenden en onder zonsopgang verhuisden naar een aanlegsteiger voor de laatste uurtjes slaap. In de zomervakantie, nadat Sara vier weken lang een jongerenkamp had begeleid, begonnen we een kleine Europatournee in Tsjechië, met drie dagen vol met wandel- en fietstochten. Het volgende station was Berlijn, waar we mijn ouders, zus en broer ontmoetten voor een lang stadsweekend. Spannende dagen met een massa historische feiten en lokaties. Perfekt dus voor zo iets nostalgisch als een vakantie met de hele familie. Zelfs de lange autorit was inbegrepen, toen we de autobahn volgden van Berlijn richting Hoofddorp. Aldaar konden we zowel Oma’s verjaardag als mijn vaders 60-jarige jubileum meevieren. Voor een extra dosis vakantiegevoel en de algemene ontwikkeling van Sara, namen Sjoukje en ik haar mee op een trektocht door het Zuid-Limburgse heuvellandschap. Sara stond al op het punt haar mening over het platte Nederland bij te stellen, toen Sjoukje haar een college gaf over waarom Limburg eigenlijk geen Nederland (lees Amsterdam) is. Deze hypothese werd volmondig  bevestigd door de vriendelijke Limburger die ons een schuilplaats voor de regen en een kop koffie aanbood. Hij sprak zelfs van een samenzwering. Let maar eens op als de volgende keer dat je naar het weerbericht kijkt; Limburg wordt niet eens genoemd! Terug uit Nederland met een verse lading boeken en Hollandse waren, was het al snel weer tijd voor studie en werk. Veel daarvan stond in het teken van klimaatverandering en in November ontmoette Sara’s en mijn denkwereld elkaar op de klimaatconferentie die de Zweedse aartsbisschop gastte in Uppsala. Wetenschappers en representanten van verschillende religies ontmoetten elkaar en zonden een gemeenschappelijk boodschap uit naar alle politici en onderhandelaars die vlak daarna in Poznan bijeenkwamen. Een Nederlandse bijdrage was er van rabbijn Soetendorp, die het publiek inspireerde met een emotioneel en engagerende toespraak. Een klein deel daarvan wil ik meegeven aan jullie. Een oude joodse parabel vertelt over twee mannen die samen in een boot op zee varen. Als ze een flink eind de zee op zijn pakt de ene man een boor en begint daarmee in de bodem van de boot te boren. De ander kijkt hem verschrikt aan en vraagt: “Ben je helemaal besodemietert? Waar denk je wel dat je mee bezig bent? Dat je je van je eigen leven berooft is één zaak, maar zo neem je mij mee in je graf!” “Rustig maar. Waar maak je je druk om?” zegt de eerste man, “ik boor alleen een gaat aan míjn kant van de boot.”Een passend verhaal om aan te denken zowel wanneer je zelf de man bent met de boor of wanneer je als passagier in dezelfde boot zit. Daarmee ben ik bijna aan het einde gekomen van deze julbrev, maar eerst zal ik een paar tipjes van de sluier oplichten wat betreft het komende jaar. Dat Sara nu officieel dominee wordt schreef ik al, maar dat betekent ook dat zij een jaar lang in Norrköping zal werken. Daar zal ze een groot deel van die tijd ook wonen, in een tuinhuis van 40m2. Tegelijkertijd hoop ik binnenkort een appartement in Stockholm te vinden dat mijn nieuwe thuisbasis kan worden. Elke vrije dag en na dit eerste jaar kunnen we dan kiezen of we in  orrköping of in Stockholm willen wonen. Dat noem ik pas luxe :-s en een unieke kans voor iedereen die ons op komt zoeken: twee logeeradressen in één klap!

Dan wens ik jullie allemaal nu een gelukkig 2009, ook namens Sara!
Groetjes,

Michiel